A MORISCU
Tue mi miras cun sos ojos bonos,
Intellingente cane meu amadu;
Mai has cun sa limba faeddadu,
Però faghimus tantos chistionos.
Mai Moriscu meu amus brigadu;
E s‘ in affettuosos abbandonos
T‘hap’ asadu e promissu caros donos,
Tue non ti nde ses approfittadu.
De tanta cunfidenzia e buntade;
Ma ses isdadu sempere a s‘approntu
De ti sacrificare pro su mere.
De custa tua bona calidade
Sos omines non faghen mai contu
Ca odian a chie faghet su dovere.
Cantu sun chi m’istiman che a tie
Senza interessu e senza bramosia?
Tue non tenes macca fantasia
Chie ti mudet s’affettu donzi die.
Pro chi anded‘ a mie in simpatia
Cuntentu isfidas sole, abba e nie,
Felice sempre d’obbidire a mie
Prontu a cumbatter pro s’idea mia.
E si pro sorte mancas, su perdonu
Ischis pedire cun grazia rara,
Tott’umilesa e cun sinzeridade.
E deo, ca ti connosco asi onu,
Baso cussa piluda tua cara
A crepu de s’indorada umanidade. |

Autoritratto di Baudelaire
(particolare)
|